Samoraj Bogusław

Nie będziemy opisywać, co czuje rodzic, gdy miesiącami czeka na pierwszy krok swojego dziecka.

Każdy potrafi to sobie wyobrazić.

Wolimy opowiedzieć o Bogusiu.

Kiedy miał zaledwie kilka miesięcy, przeszedł skomplikowaną operację rekonstrukcji czaszki z powodu przedwczesnego zarośnięcia szwów czaszkowych. Wydawało nam się wtedy, że najgorsze już za nami. Że teraz pozostanie tylko wracać do zdrowia.

Życie napisało jednak inny scenariusz.

Zamiast kolejnych kamieni milowych pojawiały się następne wizyty u specjalistów, badania i diagnozy. Opóźniony rozwój psychoruchowy, znacznie obniżone napięcie mięśniowe, zaburzenia integracji sensorycznej i autyzm sprawiły, że wszystko, czego Boguś uczy się do dziś, wymaga znacznie więcej czasu, cierpliwości i codziennej pracy.

Największe sukcesy naszego syna trudno zmierzyć. Dla jednych będą niewielkim krokiem, dla nas oznaczają miesiące wysiłku. Dopiero niedawno Boguś zaczął samodzielnie chodzić bez specjalistycznych ortez. Nadal nie mówi. Z powodu zaburzeń w obrębie jamy ustnej ma trudności z gryzieniem i przyjmowaniem stałych pokarmów. Świat poznaje inaczej – ostrożnie, we własnym tempie. Nie przepada za przytulaniem, nowe faktury potrafią go przestraszyć, a zamiast pluszowego misia najchętniej zasypia z plastikowym klockiem w dłoni.

I choć jego codzienność wygląda inaczej, Boguś pozostaje niezwykle pogodnym chłopcem. Każdego dnia z ogromnym zaangażowaniem uczestniczy w terapiach, jakby po swojemu rozumiał, że każda z nich przybliża go do kolejnych umiejętności.

Dziś jego tydzień wypełniają rehabilitacja ruchowa, terapia integracji sensorycznej, zajęcia z logopedą, neurologopedą, psychologiem i pedagogiem specjalnym, hipoterapia oraz wizyty u wielu lekarzy specjalistów. To właśnie dzięki tej systematycznej pracy może rozwijać swoje możliwości i zdobywać kolejne, tak ważne dla niego umiejętności.

Nie marzymy o rzeczach niezwykłych. Marzymy o dniu, w którym Boguś spojrzy nam w oczy i powie: „Mamo”, „Tato”. O chwili, kiedy pobiegnie pobawić się ze swoją ukochaną starszą siostrą. Dla wielu rodzin to zwykłe słowa i zwykły obraz. Dla nas są marzeniem, które od lat daje siłę, by każdego dnia zrobić jeszcze jeden krok.