Solarz Rita

Czekaliśmy na nią bardzo długo.
Wyobrażaliśmy sobie ten moment tysiąc razy.
Kiedy w końcu przyszła na świat, była czystą radością. Naszym spełnieniem.

A potem plan zaczął pękać. Najpierw usłyszeliśmy o wadzie serca — ubytku przegrody międzykomorowej. Serduszko Rity od początku musiało pracować ciężej, niż powinno. My też. Z sercem w gardle, ale z nadzieją, że damy radę.

Wkrótce przyszła kolejna diagnoza. Trudna nazwa. Trudne słowa.
Zespół Edwardsa.

To rzadka choroba genetyczna. Oznacza, że w komórkach Rity jest dodatkowy chromosom 18. Taki mały „nadmiar”, który potrafi bardzo namieszać w rozwoju całego organizmu. Wpływa na serce, napięcie mięśni, oddychanie, jedzenie, komunikację, na to, jak ciało rośnie i uczy się świata. Diagnoza brzmi jak wyrok, ale my nie chcemy wierzyć w wyroki. Wierzymy w Ritę.

Bo Rita jest mała, ale uparta.
Delikatna, ale silna.
Z tych dzieci, które nie boją się pracy. Nawet jeśli praca jest większa od nich.

Nasza córeczka potrzebuje intensywnej rehabilitacji ruchowej i neurologopedycznej. Codziennie. Systematycznie. To właśnie dzięki ćwiczeniom jej ciało może wzmacniać się krok po kroku, a ona może uczyć się nowych rzeczy — w swoim tempie, na swój sposób.

Mieszkamy wśród małopolskich pól i dróg, gdzie jesień pachnie sadami, a wiosna wraca uparcie mimo chłodu. I chyba coś z tej siły jest w naszej córce. Bo choć przyszło jej mierzyć się z chorobą, Rita wciąż idzie do przodu. Czasem cicho. Czasem powoli. Ale zawsze do przodu.

To jest jej historia.
Historia dziewczynki, która miała być tylko radością — i nią jest.
Tylko w wersji bardziej wymagającej.
Bardziej kruchej.
I jeszcze bardziej wartej troski.

Jeśli będziecie z nami w tej drodze, Rita zyska więcej szans na rozwój, na sprawność, na spokojniejsze jutro.
Dziękujemy, że jesteście obok.